مقاله ١٣٨٨ / ٢۵ (سوم مرداد)

بارى‏‏‏‏‏‏‏‏‏ دیگر و در جریان خیزش انقلابى‏‏‏‏‏‏‏‏‏ مردم ایران در هفته‏هاى‏‏‏‏‏‏‏‏‏ اخیر علیه حاکمیت استبدادى‏‏‏‏‏‏‏‏‏ نظام سرمایه‏دارى‏‏‏‏‏‏‏‏‏ و دزدى‏‏‏‏‏‏‏‏‏ راى‏‏‏‏‏‏‏‏‏ مردم در انتخابات دهمین دوره ریاست جمهورى‏‏‏‏‏‏‏‏‏ در ایران، بى‏‏‏‏‏‏‏‏‏ پایه و اساس بودن اندیشه ضد علمى‏‏‏‏‏‏‏‏‏ درباره نفى‏‏‏‏‏‏‏‏‏ “انقلاب اجتماعى‏‏‏‏‏‏‏‏‏” و مضر اعلام داشتن آن توسط نظریه‏پردازان پسامدرن و مداحان سرمایه‏دارى‏‏‏‏‏‏‏‏‏، ازجمله میان نظریه‏پردازان “جنبش اصلاحات” در ایران و همچنین نزد اپوزیسیون راست و “چپ” ایران در خارج و داخل کشور به اثبات رسیده است.

خیزش انقلابى‏‏‏‏‏‏ پیش گفته‏‏‏ در ایران به اثبات رساند که حاکمیت سرمایه‏دارى‏‏‏‏‏‏‏‏‏ در ایران نه مى‏‏‏‏‏‏‏‏‏خواهد و نه قادر است به طور مسالمت‏آمیز و قانونى‏‏‏‏‏ به تغییرات تدریجى‏‏‏‏‏‏‏‏‏ تن بدهد و از مواضع‏‏‏‏ چپاولگرانه اقتصادى‏‏‏‏‏‏ و اجتماعى‏‏‏ به چنگ آورده، به سود خواست و منافع وسیع‏ترین لایه‏هاى‏‏‏‏‏‏‏‏‏ مردم میهن ما چشم بپوشد.

این امر به معناى‏‏‏‏‏‏‏‏‏ پایان مرحله تغییرات تدریجى‏‏‏‏‏‏‏‏‏- اصلاحى‏‏‏‏‏‏‏‏‏ در رشد جامعه ایرانى‏‏‏‏‏‏‏‏‏ و آغاز روند تحولات انقلابى‏‏‏‏‏‏‏‏‏ است.

اندیشه ضدعلمى‏‏‏‏‏‏‏‏‏اى‏‏‏‏‏‏‏ که در دهه‏هاى‏‏‏‏‏‏‏‏‏ اخیر توسط جریان‏هاى‏‏‏‏‏‏‏‏‏ “چپ” و چپ‏هاى‏‏‏‏‏‏‏‏‏ گذشته و هم توسط مداحال سرمایه‏دارى‏‏‏‏‏‏‏‏‏ در ایران و خارج از آن وقت و بى‏‏‏‏‏‏‏‏‏وقت مطرح مى‏‏‏‏‏‏‏‏‏شود، همانطور که بیان شد، مدعى‏‏‏‏‏‏‏ است که گویا دوران انقلاب‏هاى‏‏‏‏‏‏‏‏‏ اجتماعى‏‏‏‏‏‏‏‏‏ سپرى‏‏‏‏‏‏‏‏‏ شده و رشد اجتماعى‏‏‏ تنها در روندى‏‏‏ تدریجى‏‏‏- اصلاحى‏‏‏ در نظام حاکم عملى‏‏‏ مى‏‏‏گردد. مى‏‏‏خواهند با این ادعا نظام سرمایه‏دارى‏‏‏ را ابدى‏‏‏ سازند و آن را “پایان تاریخ” مى‏‏‏نامند.

تجربه خیزش انقلابى‏‏‏‏‏‏ در جریان در ایران، «شهرى‏‏‏ انباشته از خروش» (ا. طبرى‏‏‏، “آتشگون مى‏‏‏تپد ستاره‏اى‏‏‏ در سینه” (ص ۵۵)، در “از میان ریگ‏ها و الماس‏ها”)، یک بار دیگر به اثبات مى‏‏‏‏‏‏‏‏‏رساند که رشد به طور کلى‏‏‏‏‏‏‏‏‏ و رشد اجتماعى‏‏‏‏‏‏‏‏‏ به طور اخص، بى‏‏‏‏‏‏‏‏‏تفاوت از اشکال بروز آن، داراى‏‏‏‏‏‏‏‏‏ دو مرحله تغییر تدریجى‏‏‏‏‏‏‏‏‏- اصلاحى‏‏‏‏‏‏‏‏‏- کمّى‏‏‏‏‏‏‏‏‏ و تغییر جهشى‏‏‏‏‏‏‏‏‏- انقلابى‏‏‏‏‏‏‏‏‏- کیفى‏‏‏‏‏‏‏‏‏ است.

تجربه کنونى‏‏‏‏‏‏‏‏‏ در ایران هنوز به پایان پیروزمند خود دست نیافته است و هنوز هم این خطر وجود دارد که سرکوب گردد و در معاملات میان حاکمیت سرمایه‏دارى‏‏‏‏‏‏‏‏‏ در ایران و کشورهاى‏‏‏‏‏‏‏‏‏ امپریالیستى‏‏‏‏‏‏‏‏‏ به وسیله دادوستد آن‏ها تبدیل شود، اما باوجود این خطرها، این تجربه شکوهمند در ایران که طبرى‏‏‏ آن را همانجا «آتش فشان رنگامیز تاریخ» مى‏‏‏نامد، بار دیگر صلابت علمى‏‏‏‏‏‏‏‏‏- تئوریک و درستى‏‏‏‏‏‏‏‏‏ برداشت مارکسیستى‏‏‏‏‏‏‏‏‏ را به اثبات رسانده است.

زنده‏یاد طبرى‏‏‏‏‏‏‏‏‏ نکته فوق را در “بنیاد آموزش علمى‏‏‏‏‏‏‏‏‏” (١٣۵٠)، در بخش “۴- قانون گذار از تغییرات کمّى‏‏‏‏‏‏‏‏‏ به کیفى‏‏‏‏‏‏‏‏‏” (ص ٢۶ تا ٢٨) برمى‏‏‏‏‏‏‏‏‏شمرد. او در ارتباط با پدید آمدن «کیفیت نوین» که با تغییر در «نسبت وحدت مختصات کمّى‏‏‏‏‏‏‏‏‏ و کیفى‏‏‏‏‏‏‏‏‏» زایش مى‏‏‏‏‏‏‏یابد، به توضیح «وحدت مختصات کمّى‏‏‏‏‏‏‏‏ و کیفى‏‏‏‏‏‏‏‏» مى‏‏‏‏‏‏‏‏پردازد: «… هر کیفیتى‏‏‏‏‏‏‏‏ (که خواص شیئى‏‏‏‏‏‏‏‏ یا پدیده را معین مى‏‏‏‏‏‏‏‏کند و آن‏ را از اشیاء و پدیده‏هاى‏‏‏‏‏‏‏‏ دیگر متمایز مى‏‏‏‏‏‏‏‏گرداند) داراى‏‏‏‏‏‏‏‏ برخى‏‏‏‏‏‏‏‏ مضامین کمّى‏‏‏‏‏‏‏‏ است. این مضمون کمّى‏‏‏‏‏‏‏‏ نباید از حد معینى‏‏‏‏‏‏‏‏ تجاوز کند. اگر از آن حد تجاوز کند، نسبت برهم مى‏‏‏‏‏‏‏‏خورد و کیفیت سابق به کیفیت تازه‏اى‏‏‏‏‏‏‏‏ بدل مى‏‏‏‏‏‏‏‏گردد. (مثال ساده‏ى‏‏‏‏‏‏‏‏ آن آب است که از صفر تا ١٠٠ درجه به حالت آبگون مى‏‏‏‏‏‏‏‏ماند، پائین‏تر از صفر یخ مى‏‏‏‏‏‏‏‏بندد، بالاتر از ١٠٠ درجه بخار مى‏‏‏‏‏‏‏‏شود. یخ جامد است، آب مایع و بخار آب، بخار. یعنى‏‏‏‏‏‏‏‏ سه کیفیت مختلفند. درجات صفر و صد اندازه یا نسبت بین این کیفیت‏هاست. یا به دیگر سخن، نقاط گرهى‏‏‏‏‏‏‏‏ است که با عبور از آن، حالت کیفى‏‏‏‏‏‏‏‏ تغییر مى‏‏‏‏‏‏‏‏کند.)

تمام تغییرات شیمایى‏‏‏‏‏‏‏‏ از عناصر شیمیائى‏‏‏‏‏‏‏‏ گرفته تا بغرنج‏ترین اجسام آلى‏‏‏‏‏‏‏‏، چیزى‏‏‏‏‏‏‏‏ جز تغییرات کمّى‏‏‏‏‏‏‏‏ (تعداد الکترون‏ها، اتم‏ها، ملکول‏ها) که از حد معینى‏‏‏‏‏‏‏‏ مى‏‏‏‏‏‏‏‏گذرند و تحولات کیفى‏‏‏‏‏‏‏‏ ایجاد مى‏‏‏‏‏‏‏‏کنند، نیست.

علوم دیگر طبیعى‏‏‏‏‏‏‏‏ و اجتماعى‏‏‏‏‏‏‏‏ نیز همین منظره را با بغرنجى‏‏‏‏‏‏‏‏ کم یا بیش منعکس مى‏‏‏‏‏‏‏‏کنند. لذا مى‏‏‏‏‏‏‏‏توان نتیجه گرفت که تغییرات کمّى‏‏‏‏‏‏‏‏ در آن سوى‏‏‏‏‏‏‏‏ اندازه‏ها یا نسبت‏ها به تغییرات کیفى‏‏‏‏‏‏‏‏ مبدل مى‏‏‏‏‏‏‏‏گردند. چنانکه تغییرات کیفى‏‏‏‏‏‏‏‏ به نوبه خود، تغییرات کمّى‏‏‏‏‏‏‏‏ معینى‏‏‏‏‏‏‏‏ را به وجود مى‏‏‏‏‏‏‏‏آورند. در اثر این انتقال، در جریان تکامل گسست ایجاد مى‏‏‏‏‏‏‏‏شود. همین گسست و پیوست است که در آن پایه‏ى‏‏‏‏‏‏‏‏ وحدت جهان و تنوع آن قرار دارد. …

جهان متنوع است، زیرا در اثر انتقال از کیفیتى‏‏‏‏‏‏‏‏ به کیفیت دیگر، در اثر عبور از مرز نسبت‏ها، حالات کیفى‏‏‏‏‏‏‏‏ نوین پدید مى‏‏‏‏‏‏‏‏گردد. ولى‏‏‏‏‏‏‏‏ جهان در ماهیت مادى‏‏‏‏‏‏‏‏ خود یگانه است. در اینجا ما با وحدت مونیسم و پلورالیسم روبرو مى‏‏‏‏‏‏‏‏شویم و مى‏‏‏‏‏‏‏‏گوئیم: جهان در تنوع کیفى‏‏‏‏‏‏‏‏ خود یگانه است.»

یگانگى‏‏‏‏‏‏‏‏ در تنوع کیفى‏‏‏‏‏‏‏‏ جهان، دیالکتیک مونیسم و پلورالیسم، را طبرى‏‏‏‏‏‏‏‏ در شعر‏ها و نثرهاى‏‏‏ متعددى‏‏‏ و با استعاره‏هاى‏‏‏ زیبایى‏‏‏ برمى‏‏‏شمرد. در شعر “سخن‏ گو از بهار” در “ازمیان ریگ‏ها و الماس‏ها” این وحدت دیالکتیکى‏‏‏ را چنین مى‏‏‏‏‏‏‏‏سراید: «…

جهان هماهنگى‏‏‏‏‏‏‏‏ است.

هماهنگى‏‏‏‏‏‏‏‏ بنفش باز نسترن‏ها با ارغوان تیره افق.

هماهنگى‏‏‏‏‏‏‏‏ قندیل‏هاى‏‏‏‏‏‏‏‏ گُلى‏‏‏‏‏‏‏‏فام شاه‏بلوط

با تاج لرزان سروها.

…»

در نمونه‏اى‏‏‏ دیگر در سروده زندانش تحت عنوان “به آنکس که به او مى‏‏‏اندیشم”، و خطاب به «محبوب من»، او را «در پیوست بى‏‏‏گسست»، در «تحفه تکرار با تن خاک سراپا ایثار …» مى‏‏‏جوید و مى‏‏‏یابد.

باز هم در “از میان …” و در شعر پیش گفته “آتشگون …” (ص ۵۶) از

«…

همه ما جوانه‏هاى‏‏‏ همانندیم

که در کشتزار زمانه گونه‏گون مى‏‏‏شویم.

…»

صحبت مى‏کند و برداشت شاعرانه را از قانون علمى‏‏‏ گذار از تغییرات کمّى‏‏‏ به کیفى‏‏‏ مى‏‏‏آموزاند. گریزى‏‏‏ که بى‏‏‏کران مى‏‏‏ماند، اما پایانش در اینجا ضرور …

طبرى‏‏‏‏‏‏‏‏ سپس در ادامه توضیح قانون گذار از تغییرات کمّى‏‏‏‏‏‏‏‏ به کیفى‏‏‏‏‏‏‏‏ در “بنیاد آموزش انقلابى‏‏‏‏‏‏‏‏”، ازجمله مى‏‏‏‏‏‏‏‏‏نویسد: «شیوه‏ى‏‏‏‏‏‏‏‏‏ عام انتقال از کیفیت کهن به کیفیت نوین، جهش است. جهش اشکال مختلف بخود مى‏‏‏‏‏‏‏‏‏گیرد. گاه بطئى‏‏‏‏‏‏‏‏‏ است و گاه سریع، گاه انفجارى‏‏‏‏‏‏‏‏‏ است و گاه غیرانفجارى‏‏‏‏‏‏‏‏‏ یا به عبارت دیگر، گاه به صورت انقلاب (رولوسیون) و گاه به صورت تحول تدریجى‏‏‏‏‏‏‏‏‏ (اولوسیون) انجام مى‏‏‏‏‏‏‏‏‏گیرد، ولى‏‏‏‏‏‏‏‏‏ بهرجهت لحظه‏ى‏‏‏‏‏‏‏‏‏ مى‏‏‏‏‏‏‏‏‏رسد که کیفیت نوین جانشین کیفیت کهن مى‏‏‏‏‏‏‏‏‏شود. یعنى‏‏‏‏‏‏‏‏‏ در هر حال جهش، چرخش بنیادى‏‏‏‏‏‏‏‏‏ در تکامل شئى‏‏‏‏‏‏‏‏‏ یا پدیده است.

تحول تدریجى‏‏‏‏‏‏‏‏‏ یا اولوسیون یعنى‏‏‏‏‏‏‏‏‏ آنچنان تغییرى‏‏‏‏‏‏‏‏‏ شئى‏‏‏‏‏‏‏‏‏ یا پدیده که خواص و قوانین غیرعمده آن تغییر مى‏‏‏‏‏‏‏‏‏کند، ولى‏‏‏‏‏‏‏‏‏ خواص و قوانین عمده‏ى‏‏‏‏‏‏‏‏‏ آن باقى‏‏‏‏‏‏‏‏‏ مى‏‏‏‏‏‏‏‏‏ماند. در انقلاب همین مختصات و قوانین عمده است که دگرگون مى‏‏‏‏‏‏‏‏‏شوند و ستروکتور تازه یا قانونمندى‏‏‏‏‏‏‏‏‏ تازه‏اى‏‏‏‏‏‏‏‏‏ به وجود مى‏‏‏‏‏‏‏‏‏آید.

در تکامل جامعه هر دو شیوه‏ى‏‏‏‏‏‏‏‏‏ انتقال انقلابى‏‏‏‏‏‏‏‏‏ و تحولى‏‏‏‏‏‏‏‏‏ وجود دارد. رفرمیست‏ها شیوه انتقال انقلابى‏‏‏‏‏‏‏‏‏ را رد مى‏‏‏‏‏‏‏‏‏کنند و آن‏را خلاف فطرت اجتماع مى‏‏‏‏‏‏‏‏‏دانند و مضر مى‏‏‏‏‏‏‏‏‏شمارند. آوانتوریست‏ها برعکس مخالف دوران‏هاى‏‏‏‏‏‏‏‏‏ تحولات تدریجى‏‏‏‏‏‏‏‏‏ و سیر آرام و مسالمت‏آمیز امر نو هستند و تصور مى‏‏‏‏‏‏‏‏‏کنند مى‏‏‏‏‏‏‏‏‏توان همیشه و همه چیز را به شیوه انقلابى‏‏‏‏‏‏‏‏‏ حل کرد. لنین مى‏‏‏‏‏‏‏‏‏گوید، آنانکه تصور مى‏‏‏‏‏‏‏‏‏کنند مى‏‏‏‏‏‏‏‏‏توانند همیشه همه چیز را به شکل انقلابى‏‏‏‏‏‏‏‏‏ حل کرد، گردن خود را در این‏کار مى‏‏‏‏‏‏‏‏‏شکنند. لنین همچنین مى‏‏‏‏‏‏‏‏‏گوید: “زندگى‏‏‏‏‏‏‏‏‏ و تکامل طبیعى‏‏‏‏‏‏‏‏‏ هم تحول بطئى‏‏‏‏‏‏‏‏‏ و هم جهش سریع، یعنى‏‏‏‏‏‏‏‏‏ گسست در تدریج را با خود همراه دارد.”  …»

نباید تغییر در سنت، عادت، فرهنگ، دانش و تکنیک و در مجموع در روابط روبنایى‏‏‏‏‏‏ و مدنى‏‏‏ در جامعه را که روندى‏‏‏‏‏‏ تدریجى‏‏‏‏‏‏ است، با تغییر جهشى‏‏‏‏‏‏ در شیوه تولید جامعه که برپایه رشد نیروهاى‏‏‏‏‏‏ مولده عملى‏‏‏‏‏‏ مى‏‏‏‏‏‏گردد، یکى‏‏‏‏‏‏ دانست و یا نقش هر کدام را در رشد و تکامل جامعه مطلق نمود. جمع وحدت انسان و سطح دانش و فرهنگ و آگاهى‏ او و ابزار تولید، نیروهاى‏ مولده نامیده مى‏شود. تاثیر متقابل ذهن و عین، یک وحدت دیالکتیکى‏ را در مقوله نیروهاى‏ مولده تشکیل مى‏دهد. کار انسان بر روى‏ طبیعت پیرامون، همراه با تغییر و تکامل فرد انسان ontologie و گونه ‏انسان anthropologie  که بخشى‏ از طبیعت مى‏باشد، نیز همراه است.

طبرى‏‏‏‏‏‏‏‏ همچنین در “یادداشت‏ها و نوشته‏هاى‏‏‏‏‏‏‏‏ فلسفى‏‏‏‏‏‏‏‏ و اجتماعى‏‏‏‏‏‏‏‏” (١٣۴۵) درباره “نبرد نو و کهن” نیز شعر گونه و با “همنوایى‏‏‏‏‏‏‏ واژه‏ها ” (طبرى‏‏‏‏‏‏‏)، سخن مى‏‏‏‏‏‏‏‏گوید (ص ١٣) و این نبرد را به چهار مرحله تقسیم مى‏‏‏‏‏‏‏‏کند. او مى‏‏‏‏‏‏‏‏نویسد:

«نـو، یعنى‏‏‏‏‏‏‏‏ عنصر نوپدید و کیفیت نوظهور در رشته تکامل. کهنـه، یعنى‏‏‏‏‏‏‏‏ عنصر منسوخ و کیفیت در حال زوال.

هر تازه‏اى‏‏‏‏‏‏‏‏ که در رشته زمان ظاهر گردد، نو نیست. نـو آنست که در رشد آتى‏‏‏‏‏‏‏‏ دمبدم جاى‏‏‏‏‏‏‏‏ خود را بیش‏تر مى‏‏‏‏‏‏‏‏گشاید.

نبرد نو و کهن از مراحل زیر مى‏‏‏‏‏‏‏‏گذرد:

١- نطفـه‏بندى‏‏‏‏‏‏‏‏ گمنام و زایش پرآوا:

نطفه نو گمنام و خموش در جائى‏‏‏‏‏‏‏‏ در دهلیزهاى‏‏‏‏‏‏‏‏ تاریخ، در دهلیزهاى‏‏‏‏‏‏‏‏ تاریک کاخ کهن بسته مى‏‏‏‏‏‏‏‏شود. سپس قدم به عرصه وجود مى‏‏‏‏‏‏‏‏گذارد و با نخستین اعلان جنگ به کهن، زایش خود را با بانک و فریاد اعلام مى‏‏‏‏‏‏‏‏دارد.

٢- رشد تدریجى‏‏‏‏‏‏‏‏ نو و نبرد با کهن در حال توفق نیروى‏‏‏‏‏‏‏‏ اخیر:

کهن در نبرد با نو عوامل مساعدى‏‏‏‏‏‏‏‏ در اختیار دارد. مانند سنت، تجربه و داشتن موضع فرماندهى‏‏‏‏‏‏‏‏ و اینکه هنوز پیمانه‏اش کاملا پرنشده و دخلش ته نکشیده و نقش او به پایان نرسیده است؛

و اما علیه نو عوامل نامساعدى‏‏‏‏‏‏‏‏ در کار است، کمى‏‏‏‏‏‏‏‏ سنت، تجربه و نداشتن مواضع مهم نبرد و بى‏‏‏‏‏‏‏‏خبرى‏‏‏‏‏‏‏‏ از نقش خود و بازنکردن جاى‏‏‏‏‏‏‏‏ خویش.

این دوران، دوران تراژیک و فاجعه‏آمیز نبرد نو و کهنه است. زیرا دوران شکست‏ها خونین نو، دوران جهش‏هاى‏‏‏‏‏‏‏‏ قهقرائى‏‏‏‏‏‏‏‏ و ارتجاعى‏‏‏‏‏‏‏‏، دوران غلبه کهن است. در این دوران نو به سیاست‏هاى‏‏‏‏‏‏‏‏ جسارت‏آمیز، خرق عادت، قطع، قهرمانى‏‏‏‏‏‏‏‏ها و جانبازى‏‏‏‏‏‏‏‏هاى‏‏‏‏‏‏‏‏ شگرف نیازمند است، تا بتدریج در دیوار کهنه رخنه کند و انساج او را از هم‏بدرد و شخصیت خود را اثبات نماید.

این دوران، یکى‏‏‏‏‏‏‏‏ از دوران‏هاى‏‏‏‏‏‏‏‏ مهیب نبرد است و معمولا نو در جامعه خواستار حامیانى‏‏‏‏‏‏‏‏ است دلاور و تیزبین و جسور و قهرمان. کهنه در این دوران ابتدا با غرش‏هاى‏‏‏‏‏‏‏‏ مغرورانه و سپس با نعره‏هاى‏‏‏‏‏‏‏‏ وحشیانه و آنگاه با ضجه‏هاى‏‏‏‏‏‏‏‏ آمیخته با ترس و قساوت عمل مى‏‏‏‏‏‏‏‏کند و به نام نظم و امنیت موجود، جوى‏‏‏‏‏‏‏‏ خون میراند.

٣- نبرد نو و کهنه در حال تساوى‏‏‏‏‏‏‏‏ قواى‏‏‏‏‏‏‏‏ نو و کهن:

نو در مبارزات و در شکست‏ها خونین عبرت مى‏‏‏‏‏‏‏‏آموزد، سنت و تجربه کسب مى‏‏‏‏‏‏‏‏کند، به نقش خود پى‏‏‏‏‏‏‏‏مى‏‏‏‏‏‏‏‏برد، شخصیت مى‏‏‏‏‏‏‏‏یابد، موضع به چنگ مى‏‏‏‏‏‏‏‏آورد. دوران نبردهاى‏‏‏‏‏‏‏‏ سخت به دوران سازش‏ها و کمپرمیس‏ها، دوران پیدایش تعادل‏ها و متارکه‏هاى‏‏‏‏‏‏‏‏ موقت و ناپایدار مى‏‏‏‏‏‏‏‏انجامد، دوران تعادل قوا و نبرد خفى‏‏‏‏‏‏‏‏، نبرد پنهانى‏‏‏‏‏‏‏‏ هم نو و هم کهن، هر یک براى‏‏‏‏‏‏‏‏ نیل به هدف خود: نو براى‏‏‏‏‏‏‏‏ محو کهن، کهنه براى‏‏‏‏‏‏‏‏ محو نو. این دوران، دوران اوج سیاست‏هاى‏‏‏‏‏‏‏‏ دَوَرانى‏‏‏‏‏‏‏‏ است.

۴- نبرد نو و کهنه با غلبه قواى‏‏‏‏‏‏‏‏ نو بر کهنه:

نو مواضع خود را تحکیم مى‏‏‏‏‏‏‏‏کند، سنت و تجربه فراوان کسب مى‏‏‏‏‏‏‏‏نماید، کهنه نقش اجتماعى‏‏‏‏‏‏‏‏ خود را به پایان مى‏‏‏‏‏‏‏‏رساند و مواضع خود را از دست مى‏‏‏‏‏‏‏‏دهد.

این، دوران تحول و جهش کیفى‏‏‏‏‏‏‏‏ است. نو جانشین کهن مى‏‏‏‏‏‏‏‏شود، تعادل‏ها و سازش‏ها برهم مى‏‏‏‏‏‏‏‏خورد و نبرد به غلبه نو ختم مى‏‏‏‏‏‏‏‏شود. نو با پویه ظفرنمون، عرصه کهن را تصرف مى‏‏‏‏‏‏‏‏کند.

…»

“انقلاب مخملى‏‏‏‏‏‏‏”

در حالى‏‏‏‏‏‏‏ که نظریه‏پردازان و مداحان نظام چپاولگر سرمایه‏دارى‏‏‏‏‏‏‏ به نفى‏‏‏‏‏‏‏ انقلاب و ضرورت آن در روند رشد جوامع مى‏‏‏‏‏‏‏پردازند، خود را مدافع “انقلاب مخملى‏‏‏‏‏‏‏” اعلام مى‏‏‏‏‏‏‏کنند. “انقلابى‏‏‏‏‏‏‏” که به کمک آن مى‏‏‏‏‏‏‏خواهند نظم “بازار آزاد” و “حقوق بشر” آمریکایى‏‏‏‏‏‏‏ را براى‏‏‏‏‏‏‏ خلق‏ها به ارمغان آورند.

درونمایه جریان‏هایى‏‏‏‏‏‏‏ که به “انقلاب مخملى‏‏‏‏‏‏‏” معروف شده‏اند، اغلب درونمایه‏اى‏ قهقرایى‏‏‏‏‏‏‏ است. هدف آن برقرارى‏‏‏‏‏‏‏ نظمى‏‏‏‏‏‏‏ است که دوران تاریخى‏‏‏‏‏‏‏ آن به سر آمده است و لذا داراى‏ مضمونى‏ ضدانقلابى‏ است. کوشش ارتجاع و استبداد سرمایه‏دارى‏‏‏‏‏‏‏ حاکم بر ایران براى‏ جلوه دادن خیزش انقلابى‏ وسیع‏ترین لایه‏هاى‏ مردم به عنوان “انقلاب مخملى‏”، کوششى‏ عبث و سترون و شکست خورده است. حاکمیتى‏ که با نقض اصول‏هاى‏ دموکراتیک و مردمى‏ انقلاب بهمن یک نظام سرمایه‏دارى‏ رآنت‏خوارانه و مافیایى‏ را بر ایران تحمیل کرده است، قادر نیست در طول زمان خیزش انقلابى‏‏‏‏‏‏‏ وسیع‏ترین لایه‏هاى‏‏‏‏‏‏‏ مردم در ایران براى‏‏‏‏‏‏‏ دستیابى‏‏‏‏‏‏‏ به آزادى‏‏‏‏‏‏‏ها‏‏ و حقوق قانونى‏‏‏‏‏‏‏ خود، براى‏‏‏‏‏‏‏ احیاى‏‏‏‏‏‏‏ دستاوردهاى‏‏‏‏‏‏‏ ترقى‏‏‏‏‏‏‏خواهانه، مردمى‏‏‏‏‏‏‏ و ملى‏‏‏‏‏‏‏ انقلاب بهمن و دفع دیکتاتورى‏‏‏‏‏‏‏ و خودکامگى‏‏‏‏‏‏‏ سرمایه‏دارى‏‏‏‏‏‏‏ حاکم و شکل خداشاهى‏‏‏‏‏‏‏ حکومت مذهبى‏‏‏‏‏‏‏ آن، یعنى‏‏‏‏‏‏‏ ولایت فقیه را مورد اتهامات واهى‏ قرار داده و سرکوب کند.

اگرچه نیروهاى‏‏‏‏‏‏‏ راستگرا و سلطنت طلب و به اصطلاح “چپ” همراه آن در خارج از کشور نیز مى‏‏‏‏‏‏‏کوشند آماج خیزش انقلابى‏‏‏‏‏‏‏ مردم را در حد مبارزه تنها براى‏‏‏‏‏‏‏ آزادى‏‏‏‏‏‏‏هاى‏‏‏‏‏‏‏ قانونى‏‏‏‏‏‏‏ بورژوایى‏‏‏‏‏‏‏ محدود ساخته و سرشت عدالت‏جویانه آن را کتمان کنند، یکى‏‏‏‏‏‏‏ از عمده‏ترین آماج‏هاى‏‏‏‏‏‏‏ خیزش مردم، دستیابى‏‏‏‏‏‏‏ به عدالت اجتماعى‏‏‏‏‏‏ است.

بیکارى‏‏‏‏‏‏، تشدید فقر و فلاکت و دیگر پیامدهاى‏‏‏‏‏‏ سنگین حاکمیت نظام چپاولگر سرمایه‏دارى‏‏‏‏‏‏ بر دوش مردم زحمتکش، علل اصلى‏‏‏‏‏‏ خیزش آن‏ها علیه اختناق حاکم است که این شرایط طاقت‏فرساى‏‏‏‏‏‏ اقتصادى‏‏‏‏‏‏ را به زحمتکشان و وسیع‏ترین لایه‏هاى‏‏‏‏‏‏ میانى‏‏‏‏‏‏ جامعه تحمیل کرده است. اکثریت قریب به اتفاق مردم میهن ما، به استثناى‏ مشتى‏ سرمایه‏دار فربه شده رآنت‏خوار، مخالف اجراى‏‏‏‏‏‏‏ برنامه نولیبرال امپریالیستى‏‏‏‏‏‏‏ براى‏‏‏‏‏‏‏ تاراج ثروت‏هاى‏‏‏‏‏‏‏ ملى‏‏‏‏‏‏‏ ایران هستند و برنامه “خصوصى‏‏‏‏‏‏‏ و آزادسازى‏‏‏‏‏‏‏ اقتصادى‏‏‏‏‏‏‏” را برنامه‏اى‏‏‏‏‏‏‏ عمیقاً ضد ملى‏‏‏‏‏‏‏ و منافى‏‏‏‏‏‏‏ منافع خود مى‏‏‏‏‏‏‏دانند.

توافق حاکمیت سرمایه‏دارى‏‏‏‏‏‏‏ یکدست شده در ایران بر سر اجراى‏‏‏‏‏‏‏ این برنامه امپریالیستى‏‏‏‏‏‏‏، علیرغم تضادها و تقابل میان آن‏ها، نشان تبدیل شدن کلیت آن به متحد سیاست امپریالیسم است. هشتاد درصد ثروت نفت ملى‏‏‏‏‏‏‏ شده ایران را مى‏‏‏‏‏‏‏خواهند در بازار بورس به حراج بگذارند و به سرمایه مالى‏‏‏‏‏‏‏ امپریالیستى‏‏‏‏‏‏‏ بفروشند، به این امید که با این خیانت به منافع ملى‏‏‏‏‏‏‏، ضمانتى‏‏‏‏‏‏‏ براى‏‏‏‏‏‏‏ تداوم حاکمیت خود بیابند. ثروت نفت ملى‏‏‏‏‏‏ ایران تنها گوشه‏اى‏‏‏‏‏‏ از سفره‏اى‏‏‏‏‏‏ است که ارتجاع و رژیم استبداد خداشاهى‏‏‏،‏‏‏ آن را در برابر امپریالیسم پهن کرده است تا مذاکره آن‏ها را با دولت غیرمشروع و غیرقانونى‏‏‏‏‏‏ رنگین سازد.

خیزش انقلابى‏‏‏‏‏‏‏ مردم همه این برنامه‏هاى‏‏‏‏‏‏‏ ارتجاعى‏‏‏‏‏‏‏، خیانتکارانه و ضد ملى‏‏‏‏‏‏‏ را برباد خواهد داد و پاسخى‏‏‏‏‏‏‏ شایسته به کوشش امپریالیسم براى‏‏‏‏‏‏‏ غارت ثروت‏هاى‏‏‏‏‏‏‏ ملى‏‏‏‏‏‏‏ ایران خواهد بود.