مقاله شماره ٣٠ (١۶ دیماه ١٣٨٨)
رفیق گرامى‏‏‏‏ على‏‏‏‏ خاورى‏‏‏‏!
پس از آنکه لااقل به طور موقت موانع شخصى‏‏‏‏ برطرف گشت، توانستم ازجمله دو اعلامیه ۶ دیماه و ١٣ دیماه ١٣٨٨ کمیته مرکزى‏‏‏‏ حزب توده ایران را مطالعه کنم و باید بگویم متعجب، وحشت‏زده و غمگین شدم. غمگین از آن‏رو که با صلابت، برََّایى‏‏‏‏ و اندیشه هوشمندانه علمى‏‏‏‏ در اعلامیه‏هاى‏‏‏‏ کمیته مرکزى‏‏‏‏ حزب آشنا هستم و اکنون با انشایى‏‏‏‏ دبستانى‏‏‏‏ روبرو شدم، درغلطیده در سطح و باریک در اندیشه.
از زنده‏یاد طبرى‏‏‏‏ در ارتباط با کار هنرمندانه آموخته‏ایم که هنرمند مى‏‏‏‏خواهد با کار هنرى‏‏‏‏ خود «مضمونى‏‏‏‏ را براى‏‏‏‏ دسترسى‏‏‏‏ به هدفى‏‏‏‏» بیان کند. انتقال این اندیشه به کار سیاسى‏‏‏‏- علمى‏‏‏‏ نیز داراى‏‏‏‏ همین درونمایه است. لذا طرح این پرسش مجاز است که در دو اعلامیه پیش گفته کمیته مرکزى‏‏‏‏ حزب توده ایران، چه «مضمونى‏‏‏‏ براى‏‏‏‏ دسترسى‏‏‏‏ به کدام هدف» مطرح مى‏‏‏‏شود که گویا باید پایه عملکرد و پراتیک انقلابى‏‏‏‏ مبارزان قرار گیرد!؟ این دو اعلامیه مى‏‏‏‏خواهد کدام مضمون را براى‏‏‏‏ دسترسى‏‏‏‏ به کدام آماج مطرح سازد؟